Cztery świece
płonęły powoli.Było tak cicho ze prawie usłyszał byś ich rozmowę.
pierwsza rzekła:
-Ja jestem pokój! jednak nikt się nie troszczy o to,abym płonęła.Dlatego odchodzę.
Płomień stawał się coraz mniejszy,aż wkońcu zupoełnie zgasł...
Druga rzekła:
-Ja jestem wiara! Naj mniej z was wszystkich czuję się potrzebna,dlatego nie widzę sensu dłużej płonąć.
Gdy skończyła mówić,lekki podmuch wiatru zgasił płomień...
Trzecia świeca zwróciła się ku nim i ze smutkiem rzekła:
-Ja jestem miłość!Nie mam siły dłużej świecić.Ludzie odsunęli mnie na bok,
nie rozumieją mojego znaczenia.Zapominają kochać nawet tych,którzy są im najbliżsi.
i nie czekając ani chwili zgasła...
Nagle dziecko otworzyło drzwi i zobaczyło że trzy świece przestały płonąć.
-Dlaczego zgasłyście?świece powinny płonąc do końca.
To powiedziawszy dziecko rozpłakało się.
Wtedy odezwała się czwarta świeca
-Nie smuć się.Do puki ja płonę,od mojego płomienia możemy zapalić pozostałe świece.
Jestem nadzieja!
Z błyszczącymi od łez oczyma dziecko wzięło w dłoń świece nadzieji i od jej płomienia zapaliło pozostałe świece
Płomień nadziei nie powinien nigdy zgasnąć w Twoim życiu...
Każdy z nas powinien podtrzymywać
płomienie Pokoju,Wiary,Miłości i Nadziei
